مثنوی عشق
بشنو از دل چون حکایت میکند از حریفان چون شکایت میکند
عنقریب از خویشتن بیرون شود عنقریب عنقای بی هامون شود
عنقریب از کار بیرون می رود عنقریب این صبح هم خون می دود
دل غریق در ، که از دریا برید عقل ما ، دری در این دریا ندید!
عشق داند در، دراین دریا کجاست عشق داند مامن عنقا کجاست
دل غریق در ،که در جان سوده شد با حسدهای رقیب آلوده شد
ای دریغ از دل که خون شد بی سبب ای دریغ از می که چون شد بی ادب
هرکه می برداشت زاری میکند می فقط مستانه یاری میکند...
نیمی از آداب می بیماری است نیم دیگر از جهان بیزاری است...
ای دریغ از دل که در پای تو نیست گفته بودم عاشقی کار تو نیست...
گفته بودم عشق را زنجیر کن گفته بودی بند آزار تونیست!
گفته بودم با دمش بازی نکن گفته بودی سهو، طنازی نکن !
گفته بودم چشم از رویم بتاب گفت : در بازو و در مویم بتاب!
عشق دانی عاقبت چون میکند؟ صبح، عاشورای پر خون میکند...
تا ابد لیلی و مجنون می کشد... هر چه رامش میکنی سر میکشد...
کیست تا این واژه را معنی کند؟ هجر را در وصل، قربانی کند؟
کوس بی دردی در عالم بر زند بوم دل را خامه ای دیگر زند...
کام فرهاد و لب شیرین کشد عاقبت این عشق ما را میکشد...
تا فلک را چون سحر میگون کند لعل لیلی بر لب مجنون نهد
فرصتی تا عشق را با ور کنم فرصتی تا در هوایش سرکنم
فرصتی دیگر بده جان را خدا تا زدام خویشتن گردم رها
فرصتی تا عشق را فرمان برم تا ز دام اهرمنها جان برم
فرصتی کز خویشتن بیرون شوم تا زمستی چون می گلگون شوم
فرصتی تا اشک راجاری کنم عشق را با خون دل یاری کنم
فرصتی تا در نیازت بشکنم تا غرور وعجب از دل برکنم
فرصتی تا در بگیرد آتشم تا بسسوزد میلهای سرکشم
فرصتی تادر نمازت پر کشم فرصتی تا در نیازت بر کشم
فرصتی تا با تو من تنها شوم فرصتی تا در تو من مععنا شوم
از نگاهت واله و شیدا شوم پای تو ، دیوانه و رسوا شوم
هیچ ترسم نیست بد مستی کنم عشق را تای پای جان معنی کنم
هیچ ترسم نیست تن آتش زنم سنگ بر کذابه سرکش زنم
هیچ ترسم نیست جامه می درم در ببندی، بازهم پشت درم
فرصتی تا دست آخر پر کشم فرصتی تا جام می را سر کشم
فرصتی تا صبح آخر پر کشم تا که جام مرگ تا ته ،سر کشم
بشنو از دل چون ز عشقت دم زند عاشقی ، بنیاد عالم بر کند...
در طی ۱۶سال گذشته که از سرودن اولین شعرها و اولین حضورم در مجامع هنری میگذرد...هرگز نخواستم و نتوانسته ام در بند ردیف و قافیه معمول شعر باشم...حتی زمانی که ردیف و قافیه خودشان به خودی خود پشت سرهم چیده می شدند...از آنها فرارمیکردم و خواهان آن بودم که شعر را در قالبی نوتر و خصوصی تر بیابم...این سوال که نمی شود آیا قالب و وزنی جدید برای شعرها پیدا کرد...وزنی غیر از توازن اشعار حافظ و سعدی و حتی قالبهای شعری نیما واخوان و سهراب و شاملو...سالها مرا به دنبال خود کشاند...هر از گاهی پایم را جای پای یکی از اینها میگذاشتم و شعرهایی می سرودم که حتی برای خودم هم ایجاد تمایز بین آنها و صاحب قالب دشوار بود ...ولی خیلی زود در می یافتم کفش دیگری متناسب پای من نیست... متاسفم! انگار نشد...
ولی نا امید نیستم ...شاید روزی بشود ...وقتی برای رسیدن به یک عدد ۶ چندین فرمول ریاضی شامل ضرب و تقسیم و جمع و تفریق و...وجود دارد پس برای رسیدن به وزن مطلوب شعری هم هزار فرمول و قالب دیگر غیر از فرمولهای حافظ و سعدی و دیگران را می توان یافت...و گمانم این کم لطفی ست که شعری را برای رعایت نکردن ظرافت شعری قافیه یا ردیف کنار بگذاریم..بلکه می بایست گاهی به معانی و واژه های مطلوب شعری بیشتر از رعایت وزن و قافیه اهمیت داد..در هر صورت تا زمانی که در سرزمین سعدی و حافظ به سرمی برم.. گویا ناگزیرم از اینکه حتی در سرودن اشعار خودمانی قالب شعریشان را رعایت کنم..و البته اعتراف میکنم که با رعایت این قالبها شعر به مراتب زیباتر و دلنشین تر است. پس با رعایت ردیف و قافیه شعر "مرگ صبح" مختصر تغییری به شکل زیر دارد:
آخر چه شد که آینه ها گیر کرده اند؟
دل را جدا ز چشمه اکسیر کرده اند؟
ذهنی که در تلاطم آهنگ و رقص ها ست
اینگونه در کشاکش خود پیر کرده اند؟
آخرچه شد که آینه ها خواب رفته اند
خنجر فرو به سینه تقدیرکرده اند
آخر چه شد که مرغ نگون بخت عشق را
اینگونه پر بریده و زنجیر کرده اند؟
ای ماهرو گلایه این صید زار نیست
کین مرغ را نمرده زجان سیر کرده اند
من خسته ام نوای دگر در جگر نبود
شعر مرا نخوانده و تکفیر کرده اند
کی مرگ صبح میرسد از آسمان خدای
کین لاله را ز خون جگر سیر کرده اند!
آخر چه شد که آینه ها گیر کرده اند؟
مارا اسیر ناله شبگیر کرده اند؟
ذهنی که در تلاطم آهنگ و رقص ها ست
اینگونه در کشاکش خود پیر کرده اند؟
آخرچه شد که آینه ها خواب رفته اند
مارا اسیر حسرت تقدیر کرده اند؟
لبخند نوعروس چمن را شکسته اند
خنجر فرو به گردن فرهاد کرده اند؟
آخر چه شد که مرغ نگون بخت عشق را
اینگونه پر بریده و زنجیر کرده اند؟
ای خوب زه گلایه این صید زار نیست
کین مرغ را نمرده زجان سیر کرده اند
من خسته ام نوای دگر در جگر نبود
شعر مرا نخوانده و تکفیر کرده اند
کی مرگ صبح میرسد از آسمان خدای
دل را اسیر صحبت این دیو کرده اند!
شاید این من باشم
ماهی کوچک این خانه که دنبال گلی میگردد
جوجه ی اردک زشتی که پر از وسوسه پرواز است
رنگ دیوار اتاقی که ز ترس است سپید
کفش پوسیده یک کودک ویران شده در چرخ فلک
قلک خالی یک مرد سیاه
چهره خونی یک قربانی
کوک ناجور سه گاه
شاید این من باشم
خواب خاکستری تنگ بلور
گوش پنهان سیه سنگ صبور
گوی جادویی یک مرد غریب
جام جادویی جمشید سپاه
شاید این من باشم
قاشق چوبی یک قاشق زن
یا که یک نیلبک کوچک افتاده به راه
شیهه اسب سپیدی که زشب ترسیده
رنگ بی رنگی ماه...
شاید این من باشم...
قاب خالی سر دیوار غرور
بغض رنگی ته چاه ادراک
پرمعصومیت آینه ها
رنگ بی رنگی آب...
شاید این من باشم...:
تب جاری شده در کوچه روح
روح جاری شده در آب حیات
اشک جاری شده از چشمه عشق
عشق جاری شده در چهره ماه
. .
شاید این من باشم!
کاسه خالی یک پیرزن زارو نحیف
سکه آخر شاه.
آنچنان تشنه دیدار تو هستم که خدا می داند
آنچنان خسته از این فاصله هستم که خدا می داند...
آنچنان داغ زده بر دلم اندوه جدایی
آنچنان خار شده چشم مرا غم که خدا می داند...
روی ننمودی و مارا ز فراقت دل و جان شد
آنچنان زار شدم وقت وداعت که خدا می داند...
کاش می آمدی و خستگیم را زمیان میبردی
آنچنان تیره شده صبح به چشمم که خدا میداند....
کاش می آمدی و ظلمت شب را زمیان می بردی
آنچنان تیره شده صبح به چشمم که خدا میداند....
How easily have we forgotten what it means to be alive...
به نام خدای بخشنده ی مهربان .. الف لام میم .. آیا مردم چنان می پندارند که پس از آن که گفتند ایمان آوردیم به حال خود رها می شوند و از ایشان امتحان نمی شود؟
سوره عنکبوت آیه1-2
سراینده و نویسنده متن ها و شعرها:
راشین گوهرشاهی
هر نوع استفاده موسیقیایی و غیر آن...از تمامی شعرها و نوشته ها..منوط به کسب اجازه از نویسنده است...خواهشمندم: .."روی قانون چمن پا نگذارید"..خدا میرنجد... .
راستی! این صحبتها شاید برای کسانیست که کمی دروغ می گویند...غیبت هم میکنند...نمازهایشان یکی در میان قضا می شود...آرزوهای بزرگی دارند...آزارشان هم کم نیست...برای دستیابی به مقام یا ثروت, هرکاری میکنند...گاهگاهی با دیگران می جنگند تا برتریشان را ثابت کنند:و سزاوارتریشان را... و اما دیگر نمی خواهند آدم بدی باشند ...امیدشان را از دست نداده اند...و سعی میکنند خوبتر شوند... زیرا که می خواهند روزی به بهشت بروند!...
...باری چنین است...همیشه عده ای می آیند...می ایستند...سخت نگاه میکنند...و ساده می روند...
به یاد:
استادانم...
یکایک معلم هایم
وخویشاوندان و دوستانم
و شهر قدیمیم:
"تربت جام"
و آنانکه تو را به یاد دارند... .
:Written by
Rashin Goharshahi
www.hoghughebashar.co.cc
www.rashinegoharshahi.co.cc
www.omiderahaii.co.cc
