هنوز هم مثل سایه می آیی و می روی ..می آیم و می روم. سکوت میکنی و حرفی نمی زنی.. سکوت میکنم و حرفی نمی زنم. مانند شعرسرگیجه گرفته ای ..سردرگمی و قافیه می بافی.. سرگیجه گرفته ام ..
دیگر توان سکوت را ندارم..زودتر از او میشکنم. تحمل اشک را ندارم.. زودتر از آن فرومی ریزم.. خواب رسیدن به تو را نمی بینم.. زودتر از خواب از یادت می روم.. فراموشی هم- هرچه میکنم- نمیگیرم..زودتر از فراموشی میمیرم..اما نه! .. نه زندگیم زندگیست نه میمیرم..صورتت از یادم رفته و رنگ چشمهایت را گم کرده ام..چهار گوشه چشمهایم باز است و از هر گوشه سایه ات را که می بینم، میلرزم. دستم میلرزد..و تپش قلبم را برایت می نویسد..می گویی خنده دار نبود...متشکرم.. از بی تفاوتیت خنده ام میگیرد و قلبم برای هزار و چهارصد و سیمین بار آرزوی مرگ میکند...میگویی مرگ هم در دست تو یک بازیچه است: اسباب بازی زمان نا امیدی..اما مرگ چیز دیگریست...یک بازیچه نیست...مرگ آخر تمام حرفهاست. آخر تمام گریزها..بازیها...بن بستهاخفقان ها... و می دانی مرگ عصاره حسرت است در فراموشی محزون "عشق".
و می دانی"عشق": شبنم هر صبحگاه است که رنگ شرم را از روی صورت ماسیده ام، پاک میکند تا آرزوی مرگ را تکرار تر کنم... .
راست می گفتی... خنده دار نبود...دیگر خنده دارنیست...اما از بی تفاوتیت به مرگ که می رسم شاید خنده ات بگیرد. شاید نه!
How easily have we forgotten what it means to be alive...
به نام خدای بخشنده ی مهربان .. الف لام میم .. آیا مردم چنان می پندارند که پس از آن که گفتند ایمان آوردیم به حال خود رها می شوند و از ایشان امتحان نمی شود؟
سوره عنکبوت آیه1-2
سراینده و نویسنده متن ها و شعرها:
راشین گوهرشاهی
هر نوع استفاده موسیقیایی و غیر آن...از تمامی شعرها و نوشته ها..منوط به کسب اجازه از نویسنده است...خواهشمندم: .."روی قانون چمن پا نگذارید"..خدا میرنجد... .
راستی! این صحبتها شاید برای کسانیست که کمی دروغ می گویند...غیبت هم میکنند...نمازهایشان یکی در میان قضا می شود...آرزوهای بزرگی دارند...آزارشان هم کم نیست...برای دستیابی به مقام یا ثروت, هرکاری میکنند...گاهگاهی با دیگران می جنگند تا برتریشان را ثابت کنند:و سزاوارتریشان را... و اما دیگر نمی خواهند آدم بدی باشند ...امیدشان را از دست نداده اند...و سعی میکنند خوبتر شوند... زیرا که می خواهند روزی به بهشت بروند!...
...باری چنین است...همیشه عده ای می آیند...می ایستند...سخت نگاه میکنند...و ساده می روند...
به یاد:
استادانم...
یکایک معلم هایم
وخویشاوندان و دوستانم
و شهر قدیمیم:
"تربت جام"
و آنانکه تو را به یاد دارند... .
:Written by
Rashin Goharshahi
www.hoghughebashar.co.cc
www.rashinegoharshahi.co.cc
www.omiderahaii.co.cc
