سالها پیش، نقاش زبر دستی بودم. یک استاد تمام عیار نقاشی به قول بعضی. درست قبل از اینکه به خدمت دولت در بیایم...سرم گرم بود به مینیاتور و رنگ و روغن و طراحی و شعر و داستان و تدریس نقاشی و طراحی و کاریکاتور. . . تب شعر وتدریس نقاشی.... نمیدانم چه میکند این کار اداری با آدم که هنرش خاکستر می شود! طبعش کشته می شود و رخوت بر جانش می نشیند...اکنون یک دهه است که دست بربوم و قلم مو نبرده ام و شاگردانم را که هر ازگاهی سراغی از کلاس و دوره میگیرند –ده سال است- که به دیگر بهانه ها پس میزنم... نمی دانم آن روحی که مرا بر می انگیخت تا دست بر بوم کشم واز نقش باطلم عالمی می آفرید، در این پرسه زدنهایم برای لقمه ای نان چه بر سرش آمده که دیگر یاریم نمیکند....
اکنون بارها نیت کرده ام قلمم را بردارم و نقشی بر صفحه کاغذ و بوم بیاورم...عجیب ناتوانم. از ناتوانی خودم گریه ام میگیرد... انگار دیگر این من که هستم آن من نیست. من گم شده ام. اکنون فقط یک کارمندم. یک انسان بی هنر و غیر آزاده. یک کارمند مواجب بگیر دولت که حالم از خودم بهم میخورد. از این میزها... این روزها... دیگر هنر یاریم نمیکند. این دوره تبعید پس کی تمام می شود؟ گمان میکنم هنوز بیست سال دیگر باید در این زندان مخوف بمانم... ایکاش دوباره خودم میشدم و نیازی نبود به خاطر لقمه ای نان تا این اندازه حقیر شوم! این میزها...این روزها....کی به سر میرسند؟ آیا لقمه ای نان به قیمت آزادگی یک انسان می ارزد؟
چاره ای نیست...سرم را می اندازم پایین و میگویم: اگر این پاره نان را جز در یوق و زنجیر نوکری نمی شود به کف آورد... آری زنده بودن بدان می ارزد!
How easily have we forgotten what it means to be alive...
به نام خدای بخشنده ی مهربان .. الف لام میم .. آیا مردم چنان می پندارند که پس از آن که گفتند ایمان آوردیم به حال خود رها می شوند و از ایشان امتحان نمی شود؟
سوره عنکبوت آیه1-2
سراینده و نویسنده متن ها و شعرها:
راشین گوهرشاهی
هر نوع استفاده موسیقیایی و غیر آن...از تمامی شعرها و نوشته ها..منوط به کسب اجازه از نویسنده است...خواهشمندم: .."روی قانون چمن پا نگذارید"..خدا میرنجد... .
راستی! این صحبتها شاید برای کسانیست که کمی دروغ می گویند...غیبت هم میکنند...نمازهایشان یکی در میان قضا می شود...آرزوهای بزرگی دارند...آزارشان هم کم نیست...برای دستیابی به مقام یا ثروت, هرکاری میکنند...گاهگاهی با دیگران می جنگند تا برتریشان را ثابت کنند:و سزاوارتریشان را... و اما دیگر نمی خواهند آدم بدی باشند ...امیدشان را از دست نداده اند...و سعی میکنند خوبتر شوند... زیرا که می خواهند روزی به بهشت بروند!...
...باری چنین است...همیشه عده ای می آیند...می ایستند...سخت نگاه میکنند...و ساده می روند...
به یاد:
استادانم...
یکایک معلم هایم
وخویشاوندان و دوستانم
و شهر قدیمیم:
"تربت جام"
و آنانکه تو را به یاد دارند... .
:Written by
Rashin Goharshahi
www.hoghughebashar.co.cc
www.rashinegoharshahi.co.cc
www.omiderahaii.co.cc
