امید رهایی

رفتن

omiderahaii — Tue, 03 Mar 2009 06:03:18 GMT

خب، گمان می کنم زمان آن رسیده است که مجموعه "امیدرهایی" را ببندم. اینجا کارم تمام شده است. نوشته هایم را نوشته ام و باید همه را سرجمع کنم. بیشتر از یک سال نوشتن در این مجموعه کفایت میکند. از این به بعد مطلب جدیدی در این وبلاگ نوشته نمی شود. لذا اگر از دوستانی هستید که هر ازگاهی گذری ازین کوچه دارید، از شما به خاطر همراهیتان صمیمانه سپاسگزارم و عذر میخواهم.

خدانگهدار.

بی مانند

omiderahaii — Tue, 03 Mar 2009 04:41:18 GMT

آینه

مانند همیشه،... ساکت

برگ

مانند همیشه ...سرشار

عشق

مانند همیشه، ...سرکش

لب

مانند همیشه،.... خاموش

تو

مانند همیشه،...بی مانند.

از مجموعه داستانهای کوتاه هیاهو

omiderahaii — Sat, 28 Feb 2009 11:32:18 GMT

ابلهان

تازه چند نخ سبیل پشت لبم سبز شده بود و صدام دو رگه که خیالات مرد شدن به سرم زده بود. سعی میکردم با جوونای بزرگتر از خودم بشینم و بپرم و سر به سر بچه ها نزارم....دیگه سنگین راه می رفتم و با قد درازم سعی میکردم قوز نکنم و قدمهای موزون بردارم تا بیشتر به چشم دخترا بیام. تو هم سنو سالام همه سید مهدی صدام میکردند جز یکی که بهم میگفت "خربزه". وجه تسمیه ش رو خودم هم نمی دونم ولیکن از وقتی منو با علی شله خربزه فروش دیده بود به من میگفت خربزه. علی شله تنها جوون ایلیاتی باحالی بود که بچه مچه هایی مثل من رو پس نمی زد و آدم حسابی فرض میکرد.با من یه جوری برخورد میکرد که خیالات برم می داشت حسابی واسه خودم کسیم... اونروزعلی شله رو گاری خالیش نشسته بود و یه بند حرف میزد و منم که از دست کج خلقیای عموم عاصی شده بودم رو گاری، روبروش چمپاته زده بودم و چرت می زدم، که یاسر منو دید.

یارو دل خوشی از علی شله نداشت: میگن یه بار که مهمون رودربایستی دار داشتن، سر نابلدی دو تا خربزه کرمو از علی شله خریده بوده وباباهه که میاد جلو مهمونا خربزه رو رو کنه میبینه توش گندیدهس. گوش یاسرو میکشه و یه فس کتک جون دار بهش می زنه. من که میگم نوش جانش! ولی میگن یارو اونقدر از دست باباهه کتک می خوره که ننش دعا میکنه الهی دست زنندش فلج بشه و همون فردا دست باباش میره زیر دستگاه پرس و چهارتا انگشتش قطع میشه. حالا یاسر مجبوره شبونه درس بخونه و روزا بره جای باباش کارکنه...هر روز از عمد میچرخه و از سر بساط علی شله میگذره و یه بند فحش بارونش میکنه. علی شله هم میگه جواب ابلهان خاموشیست.منم که تکلیفم معلوم.ازون موقع به بعد تو کوچه که میبینه منو دادمیزنه: چطوری خربزه کرمو؟...یه بار خواستم حسابی ادبش کنم ولی یه هیبتی داره که نگو...چارتای منم حریفش نمیشن.منم جلو دخترا میام از حجب و حیا کم نیارم با صدای دو رگه میگم: جواب ابلهان خاموشیست...

حالا دیگه همه قضیه اون خربزه رو میدونن. بازار علی شله که حسابی زده به کسادی و میگه می خوام برم بشم نمکی، کفش کهنه و نون خشکه بخرم و بفروشم.اما اونوقت همه بهم میگن علی نمکی.. کسی زن بهم نمیده...منم پقی می زنم زیر خنده و بهش میگم آخه آدم حسابی! قبل ازینکه نمکی باشی، شلی! آخه کی بهت زن میده؟ که میگه: آهوی...حرف زیادی موقوف!خدامیزنه به کمرت تورم شل میکنه ها!من از ترس فلج شدن خفه میخندم و آخرش به سرفه میفتم. تازه میگن چشش یکی رم گرفته!اونم کی؟ آبجی یاسر!...

چند ماهی بود که دیگه علی شله رو نمیدیدم. میگفتند رفته ایلات خودشون ولی سابقه نداشت اینقدر دیر کنه. دلم حسابی شورشو میزد. خواهر یاسر هر از گاهی به بهانه ای می یومد سمت میدون و خودم میدیدم که از دم بساط خالی علی نمکی چه آروم و با وقار میگذشت...

میگن علی نمکی به خودش جرات داده بوده چند باری سر راه خواهر یاسر سبز بشه.. که بار آخر یاسر گوش به زنگ میآد و جلو خواهرش فحش بارونش میکنه و از چرخ میندازدش پایین و سرعلی شله رو میکنه تو جوی آب پر از کثافت. علی نمکی چند بار بالا میاره و بعد جثه ریزو نحیفشو جمع میکنه و گوشه میدون چمپاته می زنه و میلرزه و با صدای لرزان میگه:" جواب ابلهان خاموشیست". یاسریه لگد به پهلوی علی میزنه و دست خواهرشو میکشه ومیره.

حالا تو محل چو افتاده علی شله تو ایلات دق مرگ شده. نمیدونم چقدر راسته ولی چند وقت بعد دیدم یه مرد سیاه سوخته ازده سه پسته اومد وبی حرف کلید انداخت چرخ بساط علی نمکی رو باز کرد و برای همیشه با خودش برد.

بالنده- از مجموعه داستانهای کوتاه هیاهو

omiderahaii — Thu, 26 Feb 2009 18:25:18 GMT

بالنده

کلاه و کشکولم را برداشتم و لنگان لنگان دوباره راهی شدم. بعد از هفت سال دوره گشتن و ذکر علی خواندن دوباره به شهر مادریم باز میگشتم. مسیرم از روی پلی بود که قبل از این مکین تاژ نامش بود. روی رودخانه بالنده. چشمهایم خوب نمی دید. اما با همان چشمهای نیمه کور زیر پایم را نگاه کردم. چشمم دنبال گردنبند مریمی سنگینی بود که درست هفت سال پیش از بالای همین پل به رود انداختم. نمی دانم رودخانه با نیت دل من چه کرد. انحنای پل نفسم را به سوزش انداخت و زانوانم را به درد آورد. تکیه زدم به دیواره کوتاه سیمانیش و از همان بالا به هر چیزی که در رودخانه برق میزد ناخودآگاه چشم می دوختم. نگران بودم که خروش رود نذری علی اکبر را پسم آورده باشد. سالها از وحشت این کابوس و ترس از خیانت به عهد آرامش نداشتم. حالا که باز آمده بودم دلم میگفت حاصل نذرت در همین نزدیکیست. می خواستم برش دارم و ببرم به در همان خانه قهچ حلالیت بطلبم از زنش. آن روزها جوان قهچ در بستر مرگ بود.طبیب از زنده ماندنش امید بریده بود و گفته بود سه روز بیشتر زنده نمی ماند. جوان قهچ چشمش سیاه شده بود و دهانش کف میکرد. زن قهچ گردنبند مریمی عتیقه اش را نذر علی اکبر کرد و سر سه روز چشمان جوان میبیند ومی نشیند و طعام می خواهد...من ذکر علی میگفتم و از همان محله میگذشتم که زن قهچ سراسیمه و پریشان و گریان پیش من به زمین می افتد. جامه می درد و گردنبند مریمیش را میکشد و به پای من می اندازد:

- برش دار درویش ایوب! برش دار و تا آخر عمرت ذکر علی اکبر بگو...خدا جوانم را به دنیا بخشید...خدا زنش را بیوه نکرد...تورو به علی برش دار!

نام علی را که آورد به بازوی عصایم تکیه زدم تا خم شوم وبرش داشتم . سینه عصا را چسبیدم و برخواستم و دوباره لنگان لنگان خود را در کمر کوچه کشیدم و خواندم: علی....اکبر...علی....اکبر....تا گریه های زن در تن صدای "علی اکبر"ها خاموش شد.

-چشمم نمی بیند...بروم آنطرفتر ها را ببینم..دلم میگوید حاصل نذر آن زن همین طرفهاست...شاید زیر آن تل آهنی زیر چهاچوی پل لای لجنها مانده...به زن قهچ چه بگویم...

هفت روز فقط ذکر علی اکبر خواندم....مریمی در مشتم بود و نمی دانستم با آن چه کنم؟..درویش علی بودم و این مال و منالها به دردم نمی آمد...سر محله انجیری یک مشت دختر یتیم مانده بودند. محلاتی ها میگفتند..کولی وحرام زاده اند. مریمی را دادم به حوری: یکی از آنها ...از زور گرسنگی رفته بودند سر نانوایی به جای پول نان مریمی داده بودند...مردم ریخته بودند سرشان و آنقدر زده بودندشان که خون بالا آورده بودند. یکیشان از آن به بعد چشم راستش دیگر ندید...خودم را لعنت کردم و مریمی را که پسم آورده بودند با عصایم پس زدم. بزرگترشان گفت درویش! این مریمی نذراست..جای دیگر برکت نمی کند..مال خودتان.

به اجبار و سنگینی خم شدم و برش داشتم. یک چشمم اشک و یک چشم خون... آمدم سر نانوایی بگویم لادینها! مریمی را من به آنها داده بودم!...ترسیدم سر خودم هم بریزند و نام علی را با تهمتهای ناجوانمردانشان پایمال کنند...

سرگرداندم و رفتم...از روی همین پل نذری زن قهچ را به آب سپردم...سر به زیر آوردم و به آب گفتم من هم ذکر علی میگویم هم علی اکبر...ولی تورا به نام علی قسم تا آخرعمرت ذکر علی اکبر بگو تا نه من زیر دین بمانم نه تو. دلم سوخته بود بهرآن طفل معصوم ها...از این شهر پا کشیدم و رفتم.

حالا دلم آمده امسال را به آخر نمی رسانم... باید ببینم چه بر سر نذری علی اکبرآمده بروم از زن قهچ حلالیت بطلبم...دلم میگوید حاصل نذرم همین جاست ...چشمم نمیبیند...روبرویم یک نوشته سبز را به سختی می خوانم. بر روی یک تابلوی زنگ زده نوشته شده: پل شهید" علی اکبر قهچ"... .

غربت( از مجموعه داستانهای کوتاه هیاهو)

omiderahaii — Sun, 22 Feb 2009 05:47:18 GMT

از روزی که پسر به دنیا آمده بودم، مادرم صدایم می زد پسر موسی. پدرم صدایم می زد پسر رقیه. رقیه نامی بود که پدرم بر روی مادرم گذاشت. وقتی او را برای اولین بار در گمرک دید. مادرم یک یهودی مهاجر بود. موهایش را ازته تراشیده بودند که پدرم او را دید.می گفت زیبایی مادرم در موهایش نبود در چشمهای معصومش بود. مادرم که حرف میزد پدرم لبخندی می زد و به او میگفت زبان بسته! نمی دانم چرا؟...مگر مادرم کفتر بود که بابا به او می گفت زبان بسته؟ به روی من که زبانش بسته نبود..خوب تر و خشک را حالیم کرد! مادرم وطنی ندارد. مرا زیر تانک به دنیا آورده بود. همان تانکی که پاهای پدرم را از ریشه سوزانده بود. تانک داشت از روی مادرم رد می شد که پدرم خواست خود را سپر بلایش کند. من و مادرم زیر تانک به دنیا آمدیم با جیغ های پدر که دو پایش زیر تانک قلم شده بود. حالا من پسر موسی بودم. وطنم کجا بود؟ نمی دانم. شاید زیر تانک. مادرم میگفت وطنم موسی است. حالا که موسی مرده دیگر او هم وطنی ندارد. شاید وطنش من باشم شاید هم همین جوی آب کنار خیابان که هر روز صبح خودش را تا آن میکشد و کنار بلوار می نشیند و به خیال موسی فرو میرود....انگار جوی مولیان است و ترک سبزه و چمن..توی خیالات خوش چرت های معصومانه میزند...باغبان ته بلوار هم به حضورش عادت کرده به او میگوید ننه و چشمش که به او می افتد سفره دل وا میکند...از غم و غربت و غریبی میگوید...مادرم چشمهای ریز و فرورفته اش را بر دهان او تیزمیکند و شاید ته مانده های دندانهای زرد و شکسته اش را می شمارد..شاید هم نه. دیگر زبانش بسته شده چیزی نمی گوید. از موسی برای من همین ویلچر سیاه و زنگ زده مانده. مادرم نمیگزارد بفروشمش. از او برای خودم دکانی ساخته ام. رویش بسته های پپسی و سیگارو کارت اینترنت وتلفن گذاشته ام. همیشه آخرین بسته سیگار را به همین قدرت، باغبان افغانی میدهم . مارکش هرچه که باشد فرقی نمیکند. به دود همه اش عادت کرده است. آخرین دانه پپسی را هم برای ننه می برم که دیگر طعم پپسی دلش را زده..چشم که برمیدارم میریزد توی جو و میگوید خوردمش.به من میگوید پسر موسی. دیگر نام خودم را یادم رفته. همه به من میگویند پسر موسی..شاید نام دیگری ندارم!

معشوق من

omiderahaii — Tue, 17 Feb 2009 11:27:18 GMT

معشوق من طنازی نمی داند...

و سخت بوی مرگ می دهد...

اما از تمام معشوقه های تو زیباتر است.

معشوق زیبای من

پیرزنی ست

که خاکروبه ها را با اشک

در امتداد خوابهای حقیرانه

می روبد...

افتاده کودک زیباییست

که صبح

در آرزوی نان نیم خورده

با دستهای نازک و معصومش

پس مانده های شام تورا

از خاک می زداید...

معشوق من

همبازی همیشه روزهای تاریک است

روی درخت سیب و سپیدار عشق

معصوم کودکیست

بیدار و بی قرار

زیر چراغ کوچه دیروز

با کفشهای پاره میاید

برکفشهای نقره ایم غبطه می خورد

درخوابهای کودکیم لبخند می زند.

اما میان همهمه خاطرات من

معشوق سالخورده غریبیست...

سیبی که از درخت می افتد

در امتداد جاده نامعلوم...

مفتون همهمه وهمهای تابستان

و میگرید:

با دردهای مردم این دهر

با اشکهای مردم این شهر

اما به من که می رسد آرام

لبخند می زند...

...

معشوق من

اکنون زنیست سالخورده...

با چشمهای خسته و کم نور

با صورتی شکسته و رنجور

اما به من که می رسد از شرم

روبند می زند.

*****************************************************************

سرگیجه(از مجموعه داستانهای کوتاه دروغگو)

omiderahaii — Sat, 14 Feb 2009 05:47:18 GMT

هنوز هم مثل سایه می آیی و می روی ..می آیم و می روم. سکوت میکنی و حرفی نمی زنی.. سکوت میکنم و حرفی نمی زنم. مانند شعرسرگیجه گرفته ای ..سردرگمی و قافیه می بافی.. سرگیجه گرفته ام ..

دیگر توان سکوت را ندارم..زودتر از او میشکنم. تحمل اشک را ندارم.. زودتر از آن فرومی ریزم.. خواب رسیدن به تو را نمی بینم.. زودتر از خواب از یادت می روم.. فراموشی هم- هرچه میکنم- نمیگیرم..زودتر از فراموشی میمیرم..اما نه! .. نه زندگیم زندگیست نه میمیرم..صورتت از یادم رفته و رنگ چشمهایت را گم کرده ام..چهار گوشه چشمهایم باز است و از هر گوشه سایه ات را که می بینم، میلرزم. دستم میلرزد..و تپش قلبم را برایت می نویسد..می گویی خنده دار نبود...متشکرم.. از بی تفاوتیت خنده ام میگیرد و قلبم برای هزار و چهارصد و سیمین بار آرزوی مرگ میکند...میگویی مرگ هم در دست تو یک بازیچه است: اسباب بازی زمان نا امیدی..اما مرگ چیز دیگریست...یک بازیچه نیست...مرگ آخر تمام حرفهاست. آخر تمام گریزها..بازیها...بن بستهاخفقان ها... و می دانی مرگ عصاره حسرت است در فراموشی محزون "عشق".

و می دانی"عشق": شبنم هر صبحگاه است که رنگ شرم را از روی صورت ماسیده ام، پاک میکند تا آرزوی مرگ را تکرار تر کنم... .

راست می گفتی... خنده دار نبود...دیگر خنده دارنیست...اما از بی تفاوتیت به مرگ که می رسم شاید خنده ات بگیرد. شاید نه!

نیلوفری

omiderahaii — Mon, 09 Feb 2009 05:51:18 GMT

آن لبهای سرخ، آن گونه های بر آمده، تو را به یاد چه می اندازند؟ آیا نباید نیلوفر سر برمی آورد و شاید باغبانی یا چه می دانم صیادی...نه! هیچ رازی وجود ندارد. هیچ رازی جز اینکه آنچه باید بشود می شود. هر تبی را هذیانیست و این تب زیستن را هذیان مرگ. فکر کنم همه نیلوفرها بالاخره یک روز پژمرده می شوند. اما آنها که سر بر نیاورده میمیرند، هرگز رنگ پژمردگی به خود نمی گیرند. چه عدالت محضی! جاودانگی در مرگ! بودن زاییده نبودن.

بودن یا نبودن: حالا دیگر مسئله این نیست. مسئله شاید فقط همین است: بودن زاییده نبودن و نبودن در عین بودن! مگر چند نفر از همینها که هستند ....کسی در آرزوی نبودنشان نیست...و چند نفر از آنها که نیستند ... کسی در آرزوی بودنشان ؟. مابقیش را خودت می دانی. از شعار بدم می آید. از مرثیه سرایی هم همینطور. اما فقط میگویم که دیگر....دنبال نیلوفرت نگردی . دیگر غصه نبودنش را یا چه میدانم! اینگونه بودنش را نخوری. این ذره های خاک، این سبزه های برآمده ، این دستهای گشاده نیلوفر، تو را به یاد چه می اندازند؟

تمام

omiderahaii — Sun, 08 Feb 2009 08:40:18 GMT

آنروزها تو تمام من بودی

نیمی از عشق

نیم درد...

دردهای کودکانه.

آنروزها

تو بودی

و من.....

نه.

بازیچه بوسه هایم

تل ابریشمیست

با دو چشم فندقی زشت

که بوی تو را می دهد....

و دستهای گچی نازکی

که از روی ابرها

چیده ام

***

شعر

روی شانه هایم نشست

و از توی قلبم

جنین خون آلود تورا

بیرون کشید.

توی مشتهای گره کرده ات

"عشق "

جامانده بود.

***

آنروزها تو تمام من بودی...

لی لی حوضک

omiderahaii — Wed, 28 Jan 2009 08:14:18 GMT

تصویر ماه را دیشب

در کف حوض آبیم کشیدم

هر که دید گمان کرد

تو در آب افتاده ای:

لیلی!

لیلی حوضک!